En dan ben je plots tweelingpapa en –mama! Op 25 oktober 2016 werden mijn man en ik voor de eerste keer papa en mama. En hoewel we al weken ‘voorbereid’ waren, was het toch iets heel geks. Weken hadden we in spanning geleefd over hoe ze ter wereld zouden komen en hoe onze meisjes het er vanaf zouden brengen. Plotsklaps waren ze daar, onze minimensjes. Onze meiden werden met een keizersnede geboren omdat Norah in stuit lag. Olivia had zich met haar hoofdje in Norah haar schoot genesteld. Ik vond het een mooie gedachte, de manier waarop ze de laatste weken dicht bij elkaar hadden gelegen. Voor de dokters was het echter minder evident. Het zoeken van hartslagen en het interpreteren van echo’s verliep niet altijd gemakkelijk. Maar onze meisjes kwamen gezond en wel ter wereld.

Daar zijn we!

Op precies 30 weken en 3 dagen werden we om 00:35 en 00:36 mama en papa van Olivia en Norah. Olivia kwam ter wereld met een gewicht van 1483gram en een lengte van 40cm. Norah woog 1330gram en was 41cm lang. Beide dames moesten even aan de beademing en vooral Olivia had het in het begin moeilijk. Zij had ook een grauwere lichaamskleur. Doordat onze meisjes zo klein waren, kreeg ik ze slechts vluchtig te zien. Hoewel eerst Olivia geboren werd, kreeg ik omwille van haar toestand eerst Norah kort te zien en daarna Olivia. Papa mocht gelukkig wel mee met onze twee kleine meisjes voor hun eerste checkup. En na een tweetal uurtjes op recovery mocht ik eindelijk mijn meisjes vanuit mijn bed bekijken op neonatologie.

Mama zijn

Hoewel ik me héél mijn zwangerschap op en top mama heb gevoeld, voelde ik me bij de geboorte van onze twee meisjes helemaal geen mama. De eerste dagen waren voor mij echt heel onwerkelijk. Ik moest echt wennen aan het idee dat die twee kleine minimensjes in glazen huisjes onze dochters waren. Mijn rol als mama vervullen vond ik ook heel moeilijk en dubbel. Je kindjes worden dagdagelijks door anderen verzorgd en je bent afhankelijk van anderen om hen aan te raken, te knuffelen, te verzorgen etc. Het verzorgend personeel doet uiteraard zijn uiterste best om je als ouder zoveel mogelijk te betrekken, maar het blijft als ouder een heel frustrerende situatie. Het liefst van al wil je gewoon je kindje vastnemen, nooit meer loslaten en vertrekken naar huis. Jammer genoeg was dat geen optie en we hebben ons zo goed als mogelijk proberen te verzoenen met de situatie maar op sommige momenten was het ontzettend pijnlijk en moeilijk. Ik heb de weken die daarop volgden ontzettend veel gehuild. Uit verdriet, onmacht, frustratie, angst maar ook uit dankbaarheid. Dankbaar om het feit dat we ondanks alles, twee gezonde meiden op deze wereld hadden gezet.

Knuffeltijd

Op dag twee mochten we gelukkig voor de eerste keer één van onze twee meiden vasthouden. Norah was stabiel genoeg om even te knuffelen. Wat een gelukzalig moment! Een vol uur recht opzitten was een hele uitdaging na een keizersnede, maar ik had het er graag voor over. Een dagje later was ook haar zus aan de beurt. Het hele gezin kon voor de eerste keer volledig ‘bij elkaar’ zijn. Olivia bij mama op schoot, Norah bij papa. Tussen de toeters en bellen van alle monitors door, was het puur genieten om eindelijk onze kleintjes te kunnen vasthouden.

Naar huis

En toen brak de dag aan dat ik naar huis mocht: 31 oktober! Heel dubbel. Ik was zo opgelucht dat ik na vier weken ziekenhuis weer naar huis mocht. Terug bij mijn man kon zijn, terug in mijn eigen bed kon slapen, eten wanneer en wat ik wilde, etc etc. Maar zonder onze meisjes … Het is tot nu toe het ergste wat ik ooit al hebben moeten doen. Je kind achterlaten en alleen naar huis vertrekken, ik vond het verschrikkelijk.

De dag van vertrek ging nog vrij goed. We besloten in de namiddag naar huis te gaan. Ik mocht Olivia voor de eerste keer live borstvoeding geven, we gingen nog uitgebreid met ze knuffelen. Besloten tussendoor een hapje te eten en in de late namiddag was het dan zo ver. Voor het eerst in vier weken terug naar buiten. Het was een prachtige dag. Veel zon en de bomen stonden al in hun herfstoutfit. Het was hoogzomer toen ik het ziekenhuis in ging en nu was het al herfst. Heel raar vond ik dat! Er vloeiden traantjes maar ik was vooral opgelucht dat we ook deze drempel hadden genomen. We besloten naar de kinderwinkel te rijden om wat leuks te doen zodat deze dag vooral fijn was. ’s Avonds belde ik nog met de afdeling (We hadden besloten die dag niet terug te gaan naar het ziekenhuis. Twee keer afscheid nemen van onze meisjes, dat kon ik die dag echt niet aan). Alles was rustig. We gingen moe maar voldaan onze eerste nacht alleen thuis in. Jammer genoeg sloegen de emoties des te harder in de volgende dag. Denk dat ik nog nooit in mijn héél leven zo gehuild heb als die dag. Zowel tijdens ons bezoek als terug thuis, ik was ‘op’. Ik was boos. Ik wou gewoon mijn kleintjes bij mij. Gelukkig ging het de volgende dagen terug ietsje beter. Maar elke avond afscheid nemen, het bleef moeilijk en een dagelijkse strijd.

Premie power

Onze meisjes bleven het gelukkig goed doen en de eerste mijlpalen maakten plaats voor nieuwe mijlpalen. Onze meisjes werden uit de eerste ‘box’ op 1 november ontslagen (Alle kindjes liggen in boxen in couveuses. Naargelang hoe ze evolueren worden ze ‘ontslagen’ en promoveren ze naar nieuwe boxen). We kregen ons ‘eigen’ hoekje in de volgende box. We werden handiger in het verzorgen van onze kids en de vroedvrouwen vroegen al lachend of mijn man niet bij hen wou komen werken. We genoten van alle kleine zaken die we mochten doen: het verversen van een pamper, het meten van hun temperatuur, het verplaatsen van hun saturatiemeter op handjes en voetjes, etc. etc. Na enkele dagen mochten we onze meisjes ook samen op schoot nemen. Ze lagen de eerste keer weer naast elkaar. Het was fantastisch om te zien hoe ze mekaar telkens opzochten.

En dan brak de eerste echte grote mijlpaal aan: de doorverhuis naar het ziekenhuis dichter bij huis. Tot dan moesten we steeds 40 min rijden naar het ziekenhuis. Vanaf 34 weken mochten onze meiden echter naar het regionaal ziekenhuis en was dit ziekenhuis ook in staat om onze kids op te vangen. De verhuis stond op 17 november gepland; wereld prematuren dag! Het kon niet mooier en symbolischer. Helaas gooiden onze meisjes roet in het eten. Ze werden ziek. Na enkele dagen bleken ze de buikgriep te hebben. Ook papa werd heel ziek. De verhuis werd uitgesteld. Een zware dobber. Maar we bleven hoopvol uitkijken naar een nieuwe datum.

Onze meisjes bleven aansterken. Ze waren wel wat gewicht verloren door ziek te zijn maar op 22 november, bijna een maand na hun geboorte, wogen ze eindelijk 2 kilo! Er werd een nieuwe datum gepland voor de doorverhuis, 24 november, en we bleven stilletjes hopen naar hun komst dichter bij huis.

Helaas gooiden onze meisjes opnieuw roet in het eten. Terwijl ik met mijn afscheidscadeautjes de afdeling opliep, kwam er een verpleegster heel onzeker op me af. Ik voelde de bui al hangen. Er zou vandaag niet verhuisd worden. Norah werd die nacht heel erg ziek. Ze maakte hoge koorts en de dokters wisten niet wat er scheelde. Ze kreeg antibiotica toegediend maar deze leek niet afdoende te werken. Na enkele uren vermoedde men de boosdoener: de katheder. Prematuren krijgen een katheder waarlangs allerlei medicijnen worden toegediend. Dit om te voorkomen dat ze telkens aangeprikt moeten worden. Helaas verdroeg Norah deze katheter niet en kreeg ze een bacterie op deze katheter. De katheter moest verwijderd worden. Een nieuwe domper waarvan we opnieuw toch eventjes moesten van bekomen. Nadat deze werd verwijderd, knapte ons meisje gelukkig snel op.

Moving day

En dan was het eindelijk zover. Onze meisjes konden op 29 november verhuizen naar het ziekenhuis korter bij huis. Ze werden samen in één couveuse gelegd en verhuisden samen met hun verzorgende verpleegster richting huis! Aangekomen in het ziekenhuis werd ook de katheter van Olivia verwijderd. Zij mocht nu voor de eerste keer ook kleertjes aan en in een verwarmd bedje. We wonnen als ouders terug wat aan zelfstandigheid. Vanaf nu mochten we Olivia zelf in en uit haar bedje nemen, iets waarvoor we voorheen steeds toestemming moesten vragen omtrent de couveuse. Ook haar maagsonde werd nu verwijderd.

De dag erop, 30 november, was voor ons opnieuw een hele mooie dag. Norah mocht nu ook uit de couveuse, kleertjes aan en haar sonde werd verwijderd. Vanaf nu hadden we twee baby’s die we zelf in bad mochten doen en konden kleden naar believen! Geweldig! Onze meisjes waren op dat moment  35 weken en 4 dagen oud!

De laatste rechte lijn

En dan braken de laatste dagen ziekenhuis aan. Stilletjes aan sprak de verzorging van nakend ontslag. Over een datum sprak nog niemand. Zeker was dat onze meisjes voor kerst thuis zouden zijn. En na enkele dagen durfden de dokters zich ook aan een datum wagen. Het ontslag werd gepland. Op 10 december mochten onze meisjes naar huis. We brachten de laatste zaken in orde thuis, gingen een hartmonitor halen zodat de meisjes ook thuis nog enkele maanden opgevolgd konden worden en Norah onderging nog de laatste onderzoeken om na te gaan of ze niets had overgehouden aan haar stuitligging tijdens mijn zwangerschap. Zaterdag was het dan eindelijk zover! Op exact 37 weken mochten onze dames mee naar huis. En hoewel we zo lang uit gekeken hebben naar die dag, nam ik onze twee hummeltjes met heel gemengde gevoelens mee naar huis. We waren ontzettend onzeker over hoe het nu thuis zou lopen met twee minimensjes. Gelukkig maakte onze omgeving er ons attent op dat we ondertussen wel al wat babyskills ontwikkeld hadden en dat al de rest wel zou loslopen.

 

 

 

© 2016 - 2018 Enmik | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel
Deze website maakt gebruik van cookies. Accepteren Meer informatie
Wat is een cookie? Een cookie is een klein tekstbestand dat bij je bezoek aan een website naar je computer wordt gestuurd. Zowel deze website als andere partijen kunnen cookies plaatsen. Waar worden cookies voor gebruikt? Deze website gebruikt cookies om het gebruiksgemak en de prestaties van de website te verbeteren. Met behulp van cookies zorgen we er onder andere voor dat je bij een bezoek aan onze site niet steeds dezelfde informatie ontvangt of moet invoeren. Cookies maken het surfen op de site dus een stuk prettiger. Er bestaan verschillende typen cookies. Deze website maakt gebruik van permanente cookies en sessie cookies. Permanente cookies: Hiermee kan de website speciaal op jouw voorkeuren worden ingesteld. Bijvoorbeeld om jouw toestemming tot het plaatsen van cookies te onthouden. Hierdoor hoef je niet steeds jouw voorkeuren te herhalen waardoor je tijd bespaart en gemakkelijker door de webwinkel navigeert. Permanente cookies kun je verwijderen via de instellingen van je browser. Sessie cookies: Met behulp van een sessie cookie kunnen we zien welke onderdelen van de website je met dit bezoek hebt bekeken. Wij kunnen de webwinkel daardoor zoveel mogelijk aanpassen op het surfgedrag van onze bezoekers. Deze cookies worden automatisch verwijderd zodra je jouw browser afsluit. Met welk specifiek doel plaatst deze website cookies? Deze website plaatst cookies om de volgende redenen: Winkelwagen (functionele cookie): Onthouden welke producten in je winkelmandje liggen. Zonder deze cookie kun je geen producten bestellen of in je winkelmandje plaatsen. Cookiekeuze (functionele cookie): Onthouden of je ons toestemming hebt gegeven tot het plaatsen van cookies. Google Analytics (tracking cookie): Meten hoe je de website gebruikt en hoe je ons hebt gevonden en hier met rapportages inzicht in proberen te verkrijgen. Google AdWords (tracking cookie): Meten we hoe je de website gebruikt en hoe je ons hebt gevonden. Deze kennis gebruiken we om onze AdWords campagnes te verbeteren. Facebook (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze Facebook pagina te 'liken'. Deze button werkt door middel van code die van Facebook zelf afkomstig is. Twitter (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze Twitter pagina te volgen. Deze button werkt door middel van code die van Twitter zelf afkomstig is. AddThis (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze content te delen via Facebook, Twitter, Hyves en diverse andere social media websites. Affiliate marketing (marketing cookies): Deze cookies gebruiken wij om partnersites (affiliates, zoals Daisycon, TradeTracker en Cleafs) te belonen voor hun bijdrage aan de verkoop. Review sites (marketing cookies): Wij worden graag door klanten beoordeeld. Hiervoor gebruiken we een review site zoals The Feedback Company. Deze plaatst cookies voor een juiste werking. Hoe kan ik cookies beheren of verwijderen? Meestal kunnen cookies worden beheerd, bewerkt en verwijderd via je browser. Meer informatie over het in- en uitschakelen en het verwijderen van cookies kan je vinden in de instructies en/of met behulp van de Help-functie van jouw browser.