Nog een dikke vier weken te gaan en het is zover. Onze meiden zijn exact één jaar oud. 25 oktober is D-day! Het ideale moment om terug te blikken op afgelopen jaar. En waarmee kan ik beter starten dan met onze zwangerschap?


Bye bye anticonceptie!

Zwanger worden was voor ons geen evidentie. En eigenlijk hadden we ook geen rekening gehouden met het feit dat dit weleens moeilijker zou kunnen verlopen dan gedacht. Mijn man en ik komen best wel uit een ‘vruchtbare’ familie. We gingen er dus van uit dat ook wij zonder al te veel problemen zwanger zouden worden. We waren op dat ogenblik 9 jaar samen. We waren er klaar voor! We besloten rond onze trouwdatum te stoppen met anticonceptie. Na ons huwelijk vertrokken we voor 3 weken naar Amerika. De dagen en weken gingen voorbij en er veranderde niets. Ik kreeg geen cyclus,  maar voelde me gek. Even dachten we, misschien zijn we gewoon al zwanger?! Maar niets was minder waar. Maanden gingen voorbij. De teleurstellingen stapelden zich op, de angst en het verdriet groeide.

Er is iets mis

Na negen maanden en nog steeds maar één cyclus, besloot ik op bezoek bij de gynaecoloog te gaan. De gynaecoloog was gelukkig heel begripvol en liet direct verstaan dat ze zich toch wat zorgen maakte. Het is perfect normaal dat het even kan duren eer je zwanger wordt, maar het feit dat ik geen menstruatie kreeg, niets, nada noppes. Dat was niet normaal! De eerste onderzoeken werden gepland. Zowel mijn man als ik werden aan allerlei onderzoeken onderworpen om zeker te zijn dat we niets over het hoofd zagen. Na heel wat weken en maanden van angst, wanhoop en verdriet kwam eindelijk het verdikt: polycysteus-ovariumsyndroom, kortweg PCOS. Kort samengevat: het is een hormoonafwijking die zorgt voor een verstoorde hormoonspiegel waardoor eicellen niet of onregelmatig groeien. Gelukkig bleek mijn man kerngezond.  Natuurlijk zwanger worden zou kunnen lukken, maar we zouden er hoogst waarschijnlijk heel erg lang moeten op wachten (lees: vijf jaar of meer). En de garantie op een zwangerschap, kon de gynaecoloog jammer genoeg niet geven.

De start van onze weg

En dan begint het eigenlijk nog maar pas. Plots wisten we wat er scheelde maar niet tot wat dit allemaal zou leiden. We gingen een periode van enorm veel onzekerheden tegemoet. Ik nam hormonen om een cyclus op te wekken en vervolgens een kuur om een eisprong op te wekken. Ik moest om de twee dagen langs bij de gynaecoloog. Gelukkig reageerde ik super goed op de hormonen. We hadden direct één goede eicel die groeide zoals het hoorde. Ik kreeg een extra hormonale injectie om mijn eisprong te ondersteunen en we kregen groen licht van de dokter. Wat waren we blij. Voor het eerst in maanden een ‘echte’ kans op zwanger worden en gelukkig zonder al te zware medische behandelingen zoals IVF! (Al was de hormonale behandeling ook alles behalve een lachertje …). We konden misschien zwanger worden op ‘natuurlijke’ wijze, zij het dan met hormonale ondersteuning. Aan de bewolkte lucht van de laatste maanden, scheen plots een klein zonnetje!
 

Wachten, wachten en nog eens wachten!

De twee volgende weken gingen tergend traag voorbij. Ik kon aan bijna niets anders denken. Ik begon ook vanalles te voelen dat ik nooit eerder had gevoeld. Ik kreeg op slag weer veel acne, buikpijn, moodswings etc etc. Al deze symptomen hoorden bij een zwangerschap maar evenzeer bij een gewone menstruatie. Het werd wachten geblazen. Testen op een zwangerschap had geen enkele zin doordat ik een hormonale injectie kreeg. We moesten geduld oefenen tot de bloedname!

En dan plots was de grote dag daar. Ik mocht bloed gaan prikken en moest wachten op een telefoontje van de gynaecoloog.  In de namiddag kreeg ik dan eindelijk het lang verwachte en verlossende telefoontje: ik was zwanger! En dat na slechts één hormonale behandeling. De gynaecoloog was er zelf totaal ondersteboven van. We konden ons geluk niet op. Een grote last viel van onze schouders! Zouden we dan toch ouders worden? Onze grootste nachtmerrie, onze kinderdroom moeten opbergen, werd gelukkig weggeblazen!

De weken erop werd het pijnlijk duidelijk dat ik zwanger was. Ik werd kotsmisselijk en bleek een héél hoog HCG gehalte te hebben waardoor ik ook veel last had van zwangerschapskwaaltjes. Dit was een heel goed teken. Voorzichtig begonnen we te dromen van onze kleine uk.

De lang verwachte eerste echo

Op 20 mei was ik 8 weken zwanger en was het eindelijk zover: ik mocht voor de eerste keer langs de gynaecoloog. Dat we toen de schok van ons leven zouden krijgen, hadden we niet zien aankomen. Ik lag nog maar net neer of het was me al pijnlijk duidelijk. Plop plop. Twee zwarte vlekjes. 'Zien jullie wat ik zie'. 'Het zijn er twee’, stamelde ik. ‘Ja dat heeft u goed gezien. Twee gezonde vruchtjes met kloppende hartjes’. Ik was zacht uitgedrukt in schok. We wisten dat een tweeling kon door de hormoonbehandeling. Maar we hadden eerlijk gezegd niet echt rekening gehouden met dit scenario. Tijdens mijn controles had ik ook telkens één eicel dus we waren ook echt ingesteld op één baby. In de auto kwamen de tranen. Ik was zo blij dat we zwanger waren, maar twee, dat vond ik héél moeilijk te bevatten. We brachten onze ouders op de hoogte. Zij waren gelukkig heel blij en positief en stelden ons gerust. De praktische kant zouden we vanzelf oplossen. ‘s Avonds lieten we alles even bezinken en mijn man, die was zoals altijd, zijn kalme zelf. Gelukkig! Dit zou ons wel lukken. De weken die daarop volgden begon ik stilletjes aan het idee te wennen.

Groei maar kleintjes!

Van het ogenblik dat je te horen krijgt dat je een tweeling krijgt, is het even aanpassen maar je went snel aan het idee. We moesten wel. Telkens we een echo kregen, hoop je dat niet één baby maar twee baby’s nog steeds flink groeien. Ik probeerde zoveel mogelijk te genieten maar een tweeling bracht wel extra stress mee. Er hoorden extra risico's bij en dit zorgde dat ik toch meer piekerde dan ik wou. Toen ik 3 maanden ver was kon ik eindelijk terug gaan werken. De extreme misselijkheid en vermoeidheid waren wat gaan liggen. Lichamelijk begon ik wel echt het verschil te merken. Ik kon niet meer wat ik voorheen kon en op 10 weken kon ik al niet meer verbergen dat ik zwanger was. Ik ging terug halftijds aan de slag. De weken en maanden gingen voorbij. En op heel wat lichamelijke ongemakken na, voelde ik me super.  Ik was zo trots op die twee kleintjes in mijn buik en genoot met volle teugen! 
 

De eerste hindernissen

Toen ik 20 weken ver was, begonnen de eerste echte klachten. Bij het minste beweging kreeg ik harde buiken. Deze deden op sommige momenten best veel pijn. Als ik ‘s avonds thuis kwam van mijn werk, moest ik echt bekomen. Al snel had ik door dat er meer aan de hand was. Ik ging de volgende dagen geregeld langs verloskwartier. Ze zagen wat weeënactiviteit maar dit had voorlopig gelukkig geen invloed op de baby’s nog op mij. Na enkele dagen van serieuze weeënactiviteit, moest ik toch één nacht blijven ter observatie. Opnieuw werd ik naar huis gestuurd. Als mijn ongemakken niet erger werden dan dit was het ok. Na een tijdje wist ik niet meer wat nu wel of niet oke was. Dit was mijn eerste zwangerschap en bovendien waren het er twee. In mijn omgeving had ik niemand die met dit soort zaken ervaring had. Soms had ik weeën die niet pijnlijk waren, andere keren moest ik ze om de 5 minuten wegpuffen. De dagen gingen voorbij en na verschillende dagen waarin ik me extreem ongemakkelijk voelde, schreef de huisarts me uiteindelijk thuis met verplichte rust.
Na een nacht van onophoudelijke weeën was ik het beu. Ik vertrouwde het zaakje helemaal niet meer. Voelde me extreem ongemakkelijk, had ontzettend veel pijn en was de constante afweging van wel of niet naar het ziekenhuis gaan zo moe! Ik besloot om met mijn moeder naar verloskamer te gaan om me opnieuw te laten controleren. Op dat moment was ik me nog niet bewust van de situatie die zich aandrong.

 

Aangekomen in het ziekenhuis deden ze allerlei testen en deze waren jammer genoeg niet goed. Ik had een enorme kans op vroeggeboorte en moest blijven. Ik kreeg longrijping toegediend en er werd gebeld met andere ziekenhuizen. Mijn man werd opgebeld en haastte zich richting ziekenhuis. De uren die daarop volgde verschenen verschillende verpleegkundigen aan mijn bed. Er werd gebeld met ziekenhuizen in de buurt daar ik jammer genoeg niet in ons regionaal ziekenhuis kon blijven. Onze baby’s waren te klein om daar ter wereld te komen, ik was immers nog maar 27 weken ver. Ik werd klaargemaakt voor transport naar een ander ziekenhuis. Vanaf dat ogenblik begon de rollercoaster.
We kwamen aan in het ander ziekenhuis. Opnieuw werden alle onderzoeken doorlopen. Ik werd langs alle kanten geprikt en gepookt. Wist niet wat me overkwam. Pas nadat ze na enkele uren klaar waren, kwam het besef. Dit is niet goed. Wat nu? Mijn man moest naar huis en ik lag moederziel alleen. De tranen die ik uren lang verbeten had, rolden talrijk over mijn wangen. Wat zou ons te wachten staan? Hoe zouden we het er allemaal vanaf brengen?

De dagen die daarop volgenden, gingen opnieuw gepaard met heel wat angst, verdriet en (wan)hoop. Ik kreeg mijn tweede prik longrijping en werd van de weeënremming gehaald. Een heel beangstigend en emotioneel moment. De dokters hadden alles gedaan wat ze konden, vanaf nu was het aan onze twee meiden om te vechten.

Blijven zwemmen! Blijven zwemmen!

Wat we nooit durfden te hopen, bleek werkelijkheid te worden. Onze meisjes bleven elke dag een dagje langer in mijn buik zitten. Na drie dagen vierden we dat ik 28 weken zwanger was. Mijn man bracht als verrassing een gepersonaliseerde croissant mee van onze bakker om dit te vieren. Stilletjesaan keerde de rust terug. Er bleef veel weeënactiviteit, maar de baby’s bleven opnieuw rustig zitten! Mijn infuus werd verwijderd en ik mocht voor het eerst een bad nemen en even van mijn kamer met de rolstoel. Lichamelijk ging het de goede kant op maar psychisch begon ik het moeilijker en moeilijker te krijgen. De dagen in het ziekenhuis, ver weg van mijn familie en vrienden, vielen me ontzettend zwaar. Wat een mooie en rooskleurige periode had moeten zijn, werd overschaduwd door onze ziekenhuisopname. Gelukkig kon ik me optrekken aan het feit dat onze baby’s het nog steeds heel goed bleven doen.

Na enkele dagen begon het tij echter te keren. Niet alleen psychisch maar ook fysiek werd mijn ziekenhuisopname met de dag zwaarder en zwaarder. Ik kreeg verschrikkelijke pijn in mijn rug en buik. Ik moest allerlei onderzoeken ondergaan: echo’s, scanners, bloedtesten, … . De dokters wisten niet goed wat ik had. Ik kreeg allerlei antibiotica maar werd niet beter. Later bleek ik nierstuwing te hebben. Ik wist niet wat mij overkwam. Dagenlang verging ik van de pijn. En gezien ik zwanger was, kon men helaas niet veel doen. Zware pijnmedicatie kon niet en een operatie weigerde ik daar niemand me kon garanderen dat deze ook effectief zou helpen. Bovendien wou ik niet het risico nemen om mijn meisjes nog meer in gevaar te brengen. De nachten waren zowaar nog zwaarder dan de dagen. Ik sliep amper. Verbeet op handen en knieeën de pijn, wist me geen houding meer te geven, ik was werkelijk ‘op’. Ik moest dagelijks 3 keer aan de monitor en in combinatie met de nierstuwing was dit een ware marteling. Ik had het gehad met zwanger zijn. Ik wou zo graag bevallen! Langs de andere kant was ik zo bang en wou ik onze meisjes zo lang mogelijk bij me houden. Ik werd verscheurd door mijn pijn enerzijds en de angst anderzijds dat ik mijn meisjes alsnog zou verliezen.

 

Het tij begon te keren

En dan na weken van pijn, verdween mijn pijn plotsklaps. Ik voelde me op enkele uren tijd stukken beter! Onze meisjes hadden zich hoogst waarschijnlijk wat anders gelegd, waardoor de druk op mijn urineleiders verdween. Ik keek met volle moed naar de volgende dagen en weken. Helaas was onze ‘euforie’ van korte duur. Tijdens de monitoring bleek dat één van onze meisjes zich af en toe niet lekker voelde. Na verder onderzoek vreesden ze wat voor de doorstroming via de navelstreng. De situatie was nog niet rampzalig, maar de dokters wilden geen risico nemen. Ze besloten een nieuwe transfer te regelen. Ik zou naar het ziekenhuis van Leuven gebracht worden om daar door de prof inzake tweelingen onderzocht te worden. Daar zou men oordelen wat men zou doen: de bevalling inleiden, nog even afwachten of een bloedtransfusie aan één van onze meisjes. Onze meisjes beslisten echter anders over onze transfer. Mijn water brak die nacht en een transfer bleek dus niet meer nodig!

D-Day

In allerijl belde ik mijn man op. De weeën zetten nu echt door en mijn man was net thuis aangekomen. Hij nam bliksemsnel de auto terug. We hadden immers niet veel tijd daar ik met keizersnede moest bevallen omdat onze meisjes niet gunstig lagen.  Na een halfuurtje was ik klaar voor OK en arriveerde mijn man. Over enkele ogenblikken zouden we mama en papa worden. Na weken van ongerustheid, was ik eindelijk ‘zen’. Ik liet alles over me heen komen. Hier hadden we zolang naar uit gekeken, al hadden we graag nog enkele weken erbij gedaan, we waren zo dankbaar dat we 30 weken gehaald hadden!

En plotsklaps waren ze er. Onze twee prachtige dames. Zo klein, zo kwetsbaar, maar ooh zo prachtig! Op wat kleine opstart problemen na, deden ze het ondanks hun termijn heel goed. Ze mochten vrij snel van de beademing af en na 2 dagen mochten we Norah voor het eerst vasthouden. Wat een gelukzalig moment. De dagen die daarop volgden gingen gepaard met zoveel gemengde gevoelens. We waren zielsgelukkig. Onze meiden waren levend en wel ter wereld gekomen, maar hoe ze op lange termijn zouden evolueren, was een raadsel. We waren zo trots en tegelijkertijd zo bang. De welgemeende felicitaties van iedereen waren fijn maar ook zo dubbel. Uiteraard waren we blij dat we ouders waren geworden, maar genieten van onze nieuwe status, konden we allesbehalve. We zouden een zware en onzekere tijd tegemoet gaan. Gelukkig hadden we onderhand al ervaren dat we sterker waren dan we dachten en dat we ondanks alles, nog meer overtuigd waren voor onze liefde voor elkaar en onze kids. Op de één of andere manier zouden we dit wel doorstaan!

 

Onze huwelijkfoto werd door Ronny Wertelaers gemaakt.

© 2016 - 2018 Enmik | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel
Deze website maakt gebruik van cookies. Accepteren Meer informatie
Wat is een cookie? Een cookie is een klein tekstbestand dat bij je bezoek aan een website naar je computer wordt gestuurd. Zowel deze website als andere partijen kunnen cookies plaatsen. Waar worden cookies voor gebruikt? Deze website gebruikt cookies om het gebruiksgemak en de prestaties van de website te verbeteren. Met behulp van cookies zorgen we er onder andere voor dat je bij een bezoek aan onze site niet steeds dezelfde informatie ontvangt of moet invoeren. Cookies maken het surfen op de site dus een stuk prettiger. Er bestaan verschillende typen cookies. Deze website maakt gebruik van permanente cookies en sessie cookies. Permanente cookies: Hiermee kan de website speciaal op jouw voorkeuren worden ingesteld. Bijvoorbeeld om jouw toestemming tot het plaatsen van cookies te onthouden. Hierdoor hoef je niet steeds jouw voorkeuren te herhalen waardoor je tijd bespaart en gemakkelijker door de webwinkel navigeert. Permanente cookies kun je verwijderen via de instellingen van je browser. Sessie cookies: Met behulp van een sessie cookie kunnen we zien welke onderdelen van de website je met dit bezoek hebt bekeken. Wij kunnen de webwinkel daardoor zoveel mogelijk aanpassen op het surfgedrag van onze bezoekers. Deze cookies worden automatisch verwijderd zodra je jouw browser afsluit. Met welk specifiek doel plaatst deze website cookies? Deze website plaatst cookies om de volgende redenen: Winkelwagen (functionele cookie): Onthouden welke producten in je winkelmandje liggen. Zonder deze cookie kun je geen producten bestellen of in je winkelmandje plaatsen. Cookiekeuze (functionele cookie): Onthouden of je ons toestemming hebt gegeven tot het plaatsen van cookies. Google Analytics (tracking cookie): Meten hoe je de website gebruikt en hoe je ons hebt gevonden en hier met rapportages inzicht in proberen te verkrijgen. Google AdWords (tracking cookie): Meten we hoe je de website gebruikt en hoe je ons hebt gevonden. Deze kennis gebruiken we om onze AdWords campagnes te verbeteren. Facebook (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze Facebook pagina te 'liken'. Deze button werkt door middel van code die van Facebook zelf afkomstig is. Twitter (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze Twitter pagina te volgen. Deze button werkt door middel van code die van Twitter zelf afkomstig is. AddThis (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze content te delen via Facebook, Twitter, Hyves en diverse andere social media websites. Affiliate marketing (marketing cookies): Deze cookies gebruiken wij om partnersites (affiliates, zoals Daisycon, TradeTracker en Cleafs) te belonen voor hun bijdrage aan de verkoop. Review sites (marketing cookies): Wij worden graag door klanten beoordeeld. Hiervoor gebruiken we een review site zoals The Feedback Company. Deze plaatst cookies voor een juiste werking. Hoe kan ik cookies beheren of verwijderen? Meestal kunnen cookies worden beheerd, bewerkt en verwijderd via je browser. Meer informatie over het in- en uitschakelen en het verwijderen van cookies kan je vinden in de instructies en/of met behulp van de Help-functie van jouw browser.